Wacław Głazek
Biografia
Wacław Głazek urodził się 26 września 1886 w Sandomierzu. Był synem Ewy Tarło oraz Jana, prezydenta Częstochowy w latach 1902–1915. Studiował na Wydziale Fizyko-Matematycznym Uniwersytetu Kazańskiego oraz w Instytucie Inżynierii i Komunikacji w Petersburgu, gdzie uzyskał absolutorium w 1914 roku.
Służył w armii rosyjskiej (1915–1917), kończąc Wojskową Szkołę Inżynierii w Iżorze. Należał do Koła Młodych PPS-Frakcji Rewolucyjnej i werbował młodzież do Strzelca. We wrześniu 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego i organizował Polską Organizację Wojskową, będąc szefem sztabu okręgu częstochowskiego i współorganizatorem 27. pułku piechoty w Częstochowie. 11 listopada 1918 rozbrajał Niemców w Warszawie. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920.
Po wojnie studiował na Wydziale Wojskowym Politechniki Lwowskiej, a następnie na Politechnice Warszawskiej, gdzie w 1924 otrzymał dyplom inżyniera. W 1924 był dyrektorem nauk Obozu Szkolnego Saperów Kolejowych w Jabłonnie. W listopadzie 1927 został przeniesiony do Instytutu Badań Inżynierii na stanowisko kierownika instytutu. 4 grudnia 1928 przeniesiono go z korpusu oficerów saperów kolejowych do korpusu oficerów inżynierii i saperów. 23 stycznia 1929 awansował na podpułkownika i objął dowództwo 2. pułku saperów kolejowych w Jabłonnie; później objął dowództwo batalionu mostów kolejowych. W 1931 przeszedł do korpusu oficerów kontrolerów i był przydzielony do Korpusu Kontrolerów. 31 marca 1934 przeszedł do rezerwy, z jednoczesnym przeniesieniem do rezerwy do korpusu inżynierii i saperów z przynależnością do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I.
W 1935 pełnił funkcję dyrektora miejskiego przedsiębiorstwa komunikacyjnego Tramwaje i Autobusy m. st. Warszawy, a od 18 lipca 1935 był komisarycznym prezydentem Łodzi (1935–1936). Następnie kierował Dyrekcją Okręgową Kolei Państwowych w Wilnie (1936–1939). Aresztowany przez NKWD 17 lub 25 września i 11 października 1939 w Wilnie.
Do dziś trwają kontrowersje co do daty i miejsca śmierci. Według jednego źródła zmarł w Wilnie pod koniec 1939 lub na początku 1940 roku; według relacji gen. W. Andersa widziano go po raz ostatni w 1941 roku w więzieniu NKWD na Łubiance. Przypuszczalnie zamordowany po 21 czerwca 1941 roku.
Ordery i odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7595 (17 maja 1922); Krzyż Niepodległości (12 marca 1931); Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1937); Krzyż Walecznych (czterokrotnie); Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928).