Piotr Jan Nurowski
Biografia
Piotr Jan Nurowski urodził się 20 czerwca 1945 roku w Sandomierzu. Był synem Czesława i Janiny Nurowskich. Po ukończeniu studiów na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego w 1967 roku rozpoczął karierę w sferze publicznej i sportowej, angażując się w Związek Młodzieży Socjalistycznej oraz w struktury Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR).
Podczas studiów zaangażował się w działalność organizacyjną: był szefem koła ZMS na Wydziale Prawa UW, kierował organizacją dzielnicową na Żoliborzu i pełnił funkcje w zarządzie stolicy oraz w propagandzie i prasie Komitetu Wojewódzkiego PZPR. W latach 60. i 70. komentował także wydarzenia sportowe jako sprawozdawca w Polskim Radiu.
W świecie sportu zyskał znaczenie jako działacz lekkoatletyczny: w 1972 został wiceprezesem Polskiego Związku Lekkiej Atletyki, a rok później został wybrany na prezesa PZLA, funkcję tę pełnił do 1976 i ponownie w latach 1978–1980. W 1973–1976 był radnym Rady Narodowej m. st. Warszawy, a jego kariera polityczna obejmowała także członkostwo w Komitecie Warszawskim PZPR.
W latach 80. związał się z działalnością dyplomatyczno-kierowniczą państwa. Od 1981 do 1984 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych jako I sekretarz ambasady w Moskwie, następnie w Departamencie Azji, Afryki i Australii (1984–1986) oraz jako radca ambasady w Rabacie (1986–1991). W międzyczasie studiował w Akademii Dyplomatycznej MSZ w Moskwie (1981–1984).
Po 1991 roku związał się z inwestorem Zygmunt Jakub Solorz-Zaleski i rozpoczął działalność biznesową w jego spółkach. Był dyrektorem biura handlowego Solpol (1991–1992), brał udział w tworzeniu stacji Polsat (1992), pełnił funkcję członka Zarządu Polskiej Telewizji Satelitarnej Polsat S.A. (1992–1998) oraz członka Rady Nadzorczej Polsat S.A. (od 1998). Był także prezesem Zarządu Elektrimu.
W lutym 2005 został wybrany na stanowisko prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego, pełnił tę funkcję społecznie, bez wynagrodzenia.
Nurowski zmarł 10 kwietnia 2010 roku w Smoleńsku w trakcie katastrofy TU-154M. Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2010). Jego pogrzeb odbył się na Cmentarzu Wojskowym Powązki w Warszawie. W 2016–2017, w wyniku ekshumacji związanych z postępowaniem w sprawie katastrofy smoleńskiej, potwierdzono przeniesienie ciała; Nurowskiego pochowano w właściwym grobie w 2017.
8 października 2010 na skwerze Olimpijczyków i Sław Sportu Ziemi Raciborskiej odsłoniono tablicę upamiętniającą ofiary katastrofy w Smoleńsku, w tym Piotra Nurowskiego. W listopadzie 2010 został pośmiertnie odznaczony Orderem Zasługi Europejskiego Komitetu Olimpijskiego, a w sierpniu 2011 EOC ustanowił nagrodę Best European Young Athlete ku jego pamięci. Od 2015 roku w Konstancinie-Jeziornie organizowany jest Bieg Pamięci Olimpijczyków, w którym startują wybitni polscy olimpijczycy, w tym związani z nim.
Był bratem Marcina Nurowskiego. Współpracował także z wywiadem wojskowym PRL (1986–1990, Tur) oraz był przedmiotem kontrowersji dotyczących współpracy z WSI. W 2007 w programie 30 minut postawiono mu zarzuty współpracy z WSI; w 2009 Sąd Okręgowy w Warszawie uznał, że Ministerstwo Obrony Narodowej powinno go przeprosić za raport o rzekomej współpracy. Wyrok uprawomocnił się w 2010, a w 2012 MON wydał odpowiednie ogłoszenie.