Piotr Górski
Biografia
Piotr Górski urodził się 20 lutego 1843 w Sandomierzu. W tamtejszym seminarium duchownym przygotował się do kapłaństwa. Święcenia kapłańskie otrzymał od biskupa Józefa Juszyńskiego 15 kwietnia 1866. Był wikariuszem przy katedrze sandomierskiej, a także w Opocznie. W latach 1873–1889 był proboszczem w Wójcinie, a od 1899 w Wąchocku.
13 listopada 1903, już jako prałat, objął parafię św. Jana Chrzciciela w Radomiu i został dekanem radomskim (podlegał mu m.in. ówczesny prefekt, Paweł Kubicki, przyszły biskup sandomierski).
W 1908 rozpoczął prace nad przebudową radomskiego kościoła farnego. Autorem projektu był Józef Pius Dziekoński. Z czasem udało mu się zjednać do idei budowy mieszkańców Radomia, zwłaszcza robotników garbarskich i chłopów z okolicznych wsi. 13 listopada 1908 prywatnie poświęcił nowy, niedokończony obiekt, a 12 grudnia 1909 dokonano jego oficjalnego poświęcenia.
29 sierpnia 1914, po wkroczeniu Niemców do Radomia, został przez nich wzięty za zakładnika. Po znalezieniu miasta w strefie okupacyjnej Austro-Węgier odprawił w 1916 uroczystą mszę dla upamiętnienia Konstytucji 3 maja. Potem zaczął organizować coraz częstsze uroczystości patriotyczne.
Po odzyskaniu niepodległości nie zgodził się na udział duchowieństwa w przysiędze złożonej 9 listopada 1918 na wierność rządowi, uznawanemu przez część społeczeństwa za nazbyt lewicowy. Sprzeciwiał się też zaangażowaniu kleru w sprawy społeczne i polityczne. Utrzymywał dobre stosunki z lokalnym duchowieństwem. W 1919 ufundował grobowiec dla ofiar epidemii tyfusu, na którego zmarło wielu mieszkańców Radomia. 8 maja 1920 poświęcił kościół garnizonowy w dawnej cerkwi. 29 września 1920 odprawił tam mszę na cześć przybyłego do miasta generała Józefa Hallera. Wchodził w skład diecezjalnego sądu biskupiego. W 1921 papież Benedykt XV mianował go protonotariuszem apostolskim. W sierpniu 1923 asystował biskupowi Marianowi Józefowi Ryxo podczas mszy na terenie radomskich koszarów. Doszło wówczas do poświęcenia sztandaru 72. Pułku Piechoty. W uroczystości udział wziął prezydent Stanisław Wojciechowski. Z sukcesem protestował przeciwko rozbiórce radomskiego kościoła Świętej Trójcy. Nadzorował działania remontowe i 20 listopada 1927 poświęcił odrestaurowaną świątynię. 7 sierpnia 1928 przyjmował w kościele Farnym prezydenta Ignacego Mościckiego.
W jego pogrzebie brał udział biskup Paweł Kubicki, 120 księży oraz prawie 20.000 wiernych. Pochowano go na cmentarzu parafialnym przy ul. Limanowskiego w Radomiu.
Upamiętnienie: jego życie opisał dr Szczepan Kowalik w książce „Fabrica ecclesiae. Żywot i sprawy radomskiego proboszcza ks. Piotra Górskiego”. W nawie bocznej kościoła św. Jana Chrzciciela w Radomiu umieszczono pamiątkowe epitafium w formie płyty z brązu z inskrypcją i portretem otoczonym wieńcem laurowym z mitrą. Tablicę tę zaprojektował Bolesław Zwoliński. Odsłonięta została w czerwcu 1932.