Mieczysław Karol Wilczek
Biografia
Mieczysław Karol Wilczek urodził się 25 stycznia 1932 roku w Sandomierzu. Był synem Franciszka i Jolanty (lub Joanny). Młodość spędził w Bielsku-Białej i podczas II wojny światowej pracował jako parobek na niemieckiej farmie krów. Z powodu braku dostępu do edukacji w latach 1939–1945 samodzielnie nauczył się czytać i pisać. Po 1945 roku ukończył w ciągu jednego roku szkołę podstawową, następnie kształcił się w gimnazjum i w technikum chemicznym. Ukończył kierunek chemii na Wydziale Chemicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach w 1957 roku.
Podczas studiów jako wyróżniający się student otrzymał na II roku asystenturę i został, mimo braku zakończenia studiów, pracownikiem naukowym uczelni w latach 1954–1961. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim i na Uniwersytecie Jagiellońskim. Specjalizował się w chemii organicznej: syntetykach zapachowych, kremach i proszkach do prania. W 1951 roku wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i był członkiem do 1990.
W 1956 roku, po ukończeniu studiów z chemii, porzucił dalszą karierę naukową. Od 1957 do 1961 był dyrektorem fabryki kosmetyków „Viola” w Gliwicach. W 1958 roku wyjechał na półroczne stypendium zagraniczne do Wielkiej Brytanii. Po powrocie do Polski został dyrektorem technicznym zakładów Polleną w Warszawie. Od 1961 do 1964 zatrudniony jako główny inżynier i zastępca dyrektora w Warszawskiej Fabryce Syntetyków Zapachowych „Aroma”. W 1965 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego ze specjalizacją w zakres prawa międzynarodowego.
W latach 1965–1969 pełnił funkcję zastępcy dyrektora w Zjednoczeniu Przemysłu Chemii Gospodarczej „Pollena”. Dał się poznać jako zdolny organizator i racjonalizator w państwowym przemyśle chemicznym. Znając kilka języków obcych zaczął podróżować służbowo po Europie Zachodniej i nawiązywać kontakty z zagranicznymi przedsiębiorstwami. Uczestniczył w pracach i konferencjach organizacji międzynarodowych. Podjął współpracę z koncernem Shell. Przyczynił się do rozwoju marki Pollena. Wprowadził w Polsce innowacyjny program detergentowy. W 1965 roku wdrożył do produkcji proszek do prania Ixi 65.
W 1969 roku odszedł z posady państwowej. Za zaoszczędzone pieniądze kupił kilkunastohektarowe gospodarstwo rolne we wsi Ołdakowizna. Założył fermę perliczek i laboratorium biochemiczne, w którym produkował kremy na bazie tłuszczu z żółtka jaj. Od 1971 do 1974 zatrudniony jako dyrektor w Centralnym Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Stolarki Budowlanej, od 1974 funkcjonował jako przedsiębiorca prywatny. W latach siedemdziesiątych XX wieku sprzedał z zyskami patenty z dziedziny chemii. Dzięki znajomościom oraz uzyskanym ze sprzedaży praw wynalazczych pieniądzom założył w 1973 roku pod Stanisławowem fabrykę produkcji koncentratów paszowych z odpadów porzeźnianych. W krótkim czasie zbudował kilka zakładów przetwórstwa mięsnego, stając się jednym z najbogatszych ludzi w Polsce.
W latach osiemdziesiątych XX wieku oprócz posiadanych zakładów przetwórstwa i utylizacji był wiceprezesem polsko-japońskiej spółki Polnippon oraz od 1985 do 1988 współwłaścicielem przedsiębiorstwa futrzarskiego „Lavil” w Stanisławowie. W tym czasie prowadził interesy głównie z przedstawicielstwami handlowymi Związku Radzieckiego.
Od 1985 roku Mieczysław Wilczek był doradcą komisji sejmowych. W 1988 został członkiem Rady Społeczno-Gospodarczej przy Sejmie. Od 14 października 1988 do 12 września 1989 pełnił funkcję ministra przemysłu w rządzie Mieczysława Rakowskiego. Na tym stanowisku stał się rzecznikiem gruntownej reformy polskiej gospodarki. Zaproponował zamknięcie wielu państwowych zakładów pracy, które uważał za nierentowne z punktu widzenia ekonomicznego. Rozpoczął w Polsce zmiany prawne mające na celu wprowadzenie gospodarki wolnorynkowej. W 1988 roku przeforsował w Sejmie liberalną ustawę o przedsiębiorczości, która spowodowała aktywizację drobnych przedsiębiorców w ostatnich miesiącach istnienia Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
W 1989 został zastępcą przewodniczącego w Komitecie ds. Nauki i Postępu Technicznego przy Radzie Ministrów. W 1989 roku podczas obrad Okrągłego Stołu Mieczysław Wilczek był przedstawicielem strony rządowej w zespole ds. gospodarki i polityki społecznej. Podczas wyborów do Parlamentu w 1989 roku był kandydatem na senatora z okręgu siedleckiego. Przegrał walkę o mandat z Gabriel’em Janowskim i Tadeuszem Kłopotowskim. Od 29 sierpnia 1989 do 19 stycznia 1990 był pełnomocnikiem Komitetu Centralnego PZPR ds. działalności gospodarczej.
Po zmianach ustrojowych Wilczek wycofał się z życia politycznego i wrócił do działalności gospodarczej. Został współwłaścicielem grupy przedsiębiorstw Polish Farmeat, której głównym udziałowcem było włoskie Fortrade Financing. Później prowadził Kancelarię Lobbingową w Warszawie i zasiadał w radzie nadzorczej Mostostalu Warszawa.
Wilczek otrzymał m.in. Nagrodę Kisiela (1990); był wielokrotnie wymieniany w rankingu 100 najbogatszych Polaków tygodnika Wprost, a w 2008 roku został uhonorowany tytułem Jego Przedsiębiorczości przez Centrum im. Adama Smitha. 30 kwietnia 2014 Mieczysław Wilczek popełnił samobójstwo, skacząc z okna wysokiego piętra budynku. Ciało zostało znalezione przed jednym z bloków na warszawskiej Saskiej Kępie. Pochowany został na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B29 kolumbarium-6-48).
Odznaczenia: Medal 10-lecia Polski Ludowej; Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie, 2014).
Wilczek wystąpił w epizodycznej roli w 11. odcinku serialu kryminalnego „07 zgłoś się.”