Jan Frankowski
Biografia
Jan Frankowski urodził się 21 kwietnia 1912 w Sandomierzu. Ukończył gimnazjum w Sandomierzu oraz Wydział Prawa i Ekonomii Uniwersytetu Poznańskiego (1936) z tytułem doktora ekonomii i prawa. Należał do współpracowników czasopism „Bunt Młodych” i „Polityka”. Rozpoczął pracę w Związku Organizacji i Kółek Rolniczych. Do 1939 pracował w administracji państwowej.
W czasie II wojny światowej pracował jako robotnik w Ostrowcu Świętokrzyskim i Dwikozach. Należał do Federacji Organizacji Narodowo-Katolickich „Unia”. W 1945 znalazł się w Lublinie, gdzie podjął współpracę z Rządem Tymczasowym RP. W latach 1945–1949 pracował w ministerstwach rolnictwa i reform rolnych oraz handlu wewnętrznego, był również adwokatem. Współpracował z koncesjonowaną prasą katolicką („Dziś i Jutro”, „Słowo Powszechne”).
W 1947 wszedł w skład Sejmu Ustawodawczego z okręgu Ostrowiec. Był członkiem Klubu Poselskiego Katolicko-Społecznego. Zasiadał w Komisjach: Planu Gospodarczego, Prawniczej i Regulaminowej, Skarbowo-Budżetowej, Spółdzielczości, Aprowizacji i Handlu, Administracji i Bezpieczeństwa, Pracy i Opieki Społecznej oraz Wyznaniowej i Narodowościowej. Reelekcję uzyskał w 1952 w tym samym okręgu (należał do Komisji: Administracji i Wymiaru Sprawiedliwości oraz Spraw Ustawodawczych).
W latach 1952–1956 należał do Stowarzyszenia Pax. Opuścił je po październiku 1956, stojąc na czele grupy „secesji” i zostając jednym z twórców tygodnika Za i Przeciw. Jesienią 1957 podporządkował sobie redakcję pisma, zmieniając jego polityczną linię, w porozumieniu z władzami, niechętnymi propagowanej w nim koncepcji bezpartyjnej lewicy demokratycznej. Po tych wydarzeniach utworzył Chrześcijańskie Stowarzyszenie Społeczne, którego był wieloletnim prezesem. Pełnił także funkcję redaktora naczelnego organu Stowarzyszenia Za i Przeciw oraz pisma Hejnał Mariacki. Od 1962 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Pokoju. W 1968 został usunięty z funkcji prezesa przez niezadowolonych z jego sposobu zarządzania członków zarządu ChSS. Po niepowodzeniu próby odzyskania wpływów, zachował jeszcze funkcję redaktora naczelnego Hejnału Mariackiego, a także utrzymał mandat posła w wyborach w 1969. W 1972 przeszedł na emeryturę. W przeciwieństwie do kierownictwa Paxu orientował się na frakcję partyzantów, ale frakcję puławko-reformistyczną Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 251-5-23).