Antoni Cyprysiński
Biografia
Antoni Cyprysiński urodził się 24 czerwca 1806 w Sandomierzu. Był synem Marcina i Marianny Zaleskiej. Uczył się w liceum w Kielcach (ukończył w 1824) i studiował medycynę oraz prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Jego praca „Opis obwodu sandomierskiego” została nagrodzona medalem przez Towarzystwo Przyjaciół Nauk.
W 1829 Zamoyski zatrudnił go w Ordynacji. W tym czasie pracował również w redakcji „Sławianina” i wraz z Feliksem Saniewskim oraz Zenonem Izdebskim tworzył codzienne pismo „Polak Sumienny”.
Brał udział w Powstaniu Listopadowym, aresztowany przez władze carskie, zwolniony dzięki staraniom A. Zamoyskiego; w 1832 podjął dalszą pracę w Ordynacji.
W tym czasie Ordynacja pod rządami Konstantego Zamoyskiego wprowadziła reformę czynszową mającą odejście od pańszczyzny. Zostało powołane specjalne biuro – Kancelaria Centralna Dóbr i Interesów Ordynacji, pod kierownictwem Antoniego Cyprysińskiego. Był postrzegany jako jeden z najzdolniejszych administratorów i prawników w kraju. Do administrowania dobrami Ordynacji angażował kolegów z czasów uniwersyteckich, którzy po Powstaniu listopadowym nie mogli otrzymać posad państwowych, jak np. lekarze.
Cyprysiński kierował zarządzaniem Ordynacją do 30 czerwca 1854, kiedy to odszedł ze stanowiska na własną prośbę. Dorobił się znacznego majątku i nabył dobra Koziczyn.
Należał do Towarzystwa Rolniczego oraz był w redakcji „Biblioteki Warszawskiej”.
Żonaty z Anną Mühlhausen i po jej śmierci z Leokadią z domu Romocką miał siedmioro dzieci: Antoni Franciszek, Julia, Antoni, August, Marianna Elżbieta, Maria Elżbieta, Franciszek.
Zmarł 15 stycznia 1860 w Warszawie i pochowany został na cmentarzu Powązkowskim.